Mijn Sibomat
illustration

Didier en zijn dochter Nathalie

De vrijheid die we hier hebben, is onbetaalbaar.

Net zoals alle Belgen zijn Didier L. en zijn echtgenote Annick D. Bourgondiërs. Ze werken hard en genieten nog harder van het leven. Het is dan ook geen verrassing dat het gezin zich met plezier in een nieuw bouwavontuur gooide. Het koppel wierp namelijk één blik op een te koop staand perceel en wist meteen dat ze hun stekje hadden gevonden.
 

Klantenverhaal Merelbeke

 Klik hier en ontdek de 4 bouwtips van Didier & Anninck


Net zoals alle Belgen zijn Didier L. (51) en zijn echtgenote Annick D. (49) Bourgondiërs. Ze werken hard en genieten nog harder van het leven. Het is dan ook geen verrassing dat het gezin zich met plezier in een nieuw bouwavontuur gooide. Het koppel wierp namelijk één blik op een te koop staand perceel en wist meteen dat ze hun stekje hadden gevonden.

Didier, Annick en hun dochter Nathalie (21) hebben nochtans al enkele verhuizingen achter de rug. Ze woonden eerst in een rijwoning die ze zelf renoveerden. Daarna stampten ze een rijwoning uit de grond, waar ze acht jaar graag woonden. Tot de buren verhuisden.

‘Onze toenmalige buren vertelden ons dat ze zouden verhuizen. Wij waren verbaasd: ‘Hoe verhuizen? We wonen hier nog maar acht jaar?’ Maar ze nodigden ons uit om een kijkje te nemen naar het perceel waar ze van plan waren te bouwen, amper vijf minuutjes van waar we woonden. Toen we daar aankwamen, wierp Annick één blik op de kavels en ze zei: ‘Ja, dat is het’. Ze had haar stekje gevonden. Ik heb haar wel meteen gezegd: ‘Het is de derde keer, maar ook de laatste keer!’’ (lacht)

Echtgenote Annick was de drijfveer achter het (voorlopig?) laatste van de verhuisavonturen van het gezin. Als het aan Didier lag, woonde het gezin waarschijnlijk nog steeds in het eerste huis van het gezin, de gerenoveerde rijwoning. ‘Ik heb deze keer meteen gezegd: ‘Het is genoeg geweest’. (lacht) Maar ik moet wel zeggen: als ik nog eens zou bouwen, zou het zonder twijfel opnieuw met Sibomat zijn’, zegt Didier. ‘Sibomat heeft ons het hele verhaal voorgesteld, over het warmte-koelteproces en dat klopt ook helemaal.’

Het koppel had ondertussen wel ervaring met bouwen, maar niet met houtskelet. ‘Ze hebben ons het hele verhaal gedaan en tot dusver klopt alles daarvan. Mijn grootste zorg was bijvoorbeeld brand. Maar wist je dat er stenen zijn die sneller branden dan dit hout? Kan je je dat voorstellen? Dat trok mij onder meer over de schreef’, zegt Didier. ‘Ook onze verkoper was fantastisch en is intussen een vriend geworden. Hij komt regelmatig langs in het restaurant van mijn vrouw, Het Fenikshof aan De Sterre in Gent, en wanneer hij in de buurt is, springt hij eens binnen. Hij is echt onze steun en toeverlaat geweest. Je kon hem dag en nacht bellen
en als er iets was, stond hij er. Dat vond ik de max’, zegt Didier.

Landelijk wonen

Lang heeft het koppel dus niet gezocht naar het perceel van hun dromen. Dankzij hun behulpzame buren was het paar er snel bij. Didier en Annick hadden het dus voor het kiezen. ‘Een van de vereisten voor mij was een open bebouwing. Dat had ik vroeger steeds gezegd: àls we nog eens bouwen, dan wil ik een open bebouwing. Dat je de luxe hebt van rond je huis te kunnen wandelen. Vroeger moest ik om mijn gras af te rijden door onze keuken gaan, nu wandel ik gewoon langs mijn huis. Dat is ook een van de mooiste herinneringen die ik heb: de eerste keer rond mijn huis kunnen lopen. Dat blijkt een ongelofelijke vrijheid’, zegt Didier.

Hoewel het huis van de familie Laforce vrij dicht bij een drukke weg ligt – één keer afslaan en vijf minuutjes rijden – is het er bijzonder rustig. ‘Je hoort wel eens kinderen spelen, maar ik hoor veel liever kinderen dan voorbijrijdende auto’s’, lacht Didier. ‘Deze plek hebben we bovendien ook gekozen voor het uitzicht. De tuin van onze buurman, met een prachtige boom in, grenst aan die van ons. Hij heeft ook ganzen en kippen, dat is wel een beetje wennen ‘s ochtends. Maar zij zaten hier eerst, hé! (lacht) Dat is ook net de charme van landelijk wonen’, zegt Didier.

Magnifiek

Wat voor veel mensen met bouwplannen een troef, evidentie of zelfs vereiste is, was voor Didier en zijn echtgenote te vermijden: ‘Ik wilde absoluut niet naar het zuiden bouwen. We hebben al eens een zuidgerichte tuin gehad en in de zomer bleek dat telkens te warm. Parasols open, rolluiken dicht. Ik ben geen zonneklopper, je zal me dus nooit in Spanje of Griekenland terugvinden, maar ik zit wel graag op mijn terras. Nu hebben we dan ook het ideale. De ochtendzon tijdens het ontbijt, gezellig buiten op het terras. Tot half drie hebben we dan de volle zon en net wanneer iedereen zit te puffen, zitten wij te genieten op ons terras. Magnifiek hé, zo moet dat zijn!’, lacht Didier. ‘Soms mis ik wel eens de avondzon op het terras, maar ook daar heb ik een oplossing voor gevonden. Ik heb een bankje gezet in het hoekje van het terras waar de zon ondergaat en ik spendeer daar mijn zomeravonden met onze kat, Pitoe’, zegt Didier.

Huisduiven

Het koppel was het meteen eens dat als er dan tóch nog eens wordt gebouwd, ze ook het hele huis echt naar hun zin maakten. ‘We hebben onze eigen ideëen erin verwerkt. Het is alles wat het moet zijn. Het is rustig en landelijk, maar overal dichtbij. Als ik ga lopen, ben ik in vijf minuten in de Scheldevallei. Ga ik fietsen, zit ik een kwartier in de Zwalmstreek’, zegt Didier

Ook met hobby’s werd op voorhand rekening gehouden. ‘Ik ben nogal een filmfanaat, dus ik heb een homecinema’, zegt Didier. ‘We hebben daarvoor heel wat speciale kabels moeten trekken. Ik had die aangeschaft voor mijn geluidsinstallatie en Sibomat heeft ze allemaal zonder morren gelegd.’ Didier en Annick hebben allebei een drukke job die veel van hun tijd durft te eisen. Er is dus niet altijd tijd voor hobby’s. ‘Zaterdag doen we de boodschappen voor het restaurant, dat gelukkig in het weekend gesloten is, dus hebben we alleen zaterdagavond en zondag vrij. Dat valt allemaal wel mee, maar als je wat ouder wordt, kan dat beginnen te wegen’, zegt Didier. Maar eens het gezin voet in huis zet, voelen ze de rust over zich komen.

‘Toen mijn vrouw verliefd werd op ons lapje grond, dacht ik: het is niet mogelijk, we beginnen er toch niet wéér aan? Maar ik heb het me eerlijk gezegd nog geen seconde beklaagd. We gaan graag eens uiteten of ergens naartoe, maar ik kom ook graag naar huis. Op die manier zijn we echte huisduiven. Ik hoop dat ik hier mijn rustige, ouwe dag kan beleven. Maar dat het nog een tijdje mag duren hé!’, lacht Didier.

a a a a a

Sluiten